Fotoğraf Yazıları

Jodi Bieber İle Fotoğraf Atölyesi

2011-12-22T10:48:00.001+02:00

Bana Geniş Açı Proje Ofisi'nden gelen Jodi Bieber Fotoğraf Atölyesi iletisini paylaşmak istiyorum:

JODI BIEBER ILE FOTOGRAF ATOLYESI // WORLD PRESS PHOTO 11 ANKARA SERGISI
PARALEL ETKINLIGI

World Press Photo 11 yarismasinda 'Yilin Fotografi Odulu'nu kazanan Jodi
Bieber, 18 Ocak-5 Şubat 2012 tarihleri arasinda Forum Ankara'da acilacak
Dunya Basin Fotograflari 2011 sergisi kapsaminda bir atolye duzenlemek
uzere Ankara'ya geliyor. 19-20-21 Ocak tarihlerinde 3 gun olarak
duzenlenecek ve katilimcilarin 'Gunumuz Turkiyesi' ile ilgili projeleriyle
basvurabilecegi atolyeye katilim 15 kisi ile sinirli olacak.

Atolyelere katilmak isteyenlerin, 'Gunumuz Turkiyesi' ile ilgili herhangi
bir konuda gerceklestirdikleri ya da uzerinde calismaya devam ettikleri (en
az 15 fotograftan olusan) projelerini, calismaya iliskin gerekcelerini
anlatan kisa bir metin, ozgecmis ve kontak bilgileri esliginde, 10 Ocak
2012 tarihine kadar wpph11-atolye@gapo.org e-posta adresine ulastirmalari
gerekiyor. Atolyeye katilimi kabul edilen fotografcilarla 12 Ocak Persembe
gunu temasa gecilecektir.

*AYRINTILI BILGI ICIN:* (212) 251 7003

http://www.gapo.org/JodiBieberAtolye.html

https://www.facebook.com/#!/events/321639391180645/

Hidden China

2011-12-19T15:45:00.003+02:00

VII Photos'un vitrininde bu iş var: İtalyan fotoğrafçı Stefano de Luigi'nin hidden China projesi... Henri Cartier-Bresson "bir fotoröportaj için herhangi bir ülkeye gidilecekse orada yaşamak gerekir, oradan biri gibi olmak gerekir" der. "İçerinden" fotoğraflar ancak öyle çıkar çünkü. Aksi halde bayram ya da hafta sonu tatili için gittiğimiz yerden çıkardığımız 9-10 fotoğrafla nasıl hissettirebiliriz ki insanlara kameranın içine hapsettiğimiz havayı?

De Luigi Hidden China serisiyle dünyaya hükmetmeye hazırlanan (hükmeden mi desek?) Çin'in yaygın medyada var olan görüntülerinin yerine geride kalmış hayatları getiriyor gözlerimizin önüne. Hidden China örnek alınacak çok başarılı bir fotoröportaj örneği.

Stefano De Luigi Link
Hidden China Link

İstanbul Fotoğraf Merkezi

2011-12-14T15:14:00.003+02:00

Bundan beş sene önce günübirlik İstanbul'a gidip Merih Akoğul'un her ayın bir çarşamba günü Yapı Kredi Kültür Sanat'ta yaptığı fotoğraf söyleşilerini izler, gece Ankara'ya geri dönerdim. Fotoğraf konusunda öğrendiklerimin bir çoğunu o seyahatlerden edindim. Gün boyu nerede sergi varsa gittim. Ankara'da ayda bir sergi görsek şans sayar iken, orada günde 5-6 galeride hayal bile demeyeceğim işleri izler memlekete geri dönerdim.

İstanbul Fotoğraf Merkezi'ni de bu gezilerimden birinde tanıdım. Sahibi Mehmet Kısmet'le daha önce tanışmış olsam da fotoğraf merkezi tam hayal ettiğim bir yerdi. Tarlabaşı Bulvarı'nın sonlarına doğru iki katlı ev, kütüphanesiyle, kafesiyle, Leica Gallery'siyle dört dörtlük bir fotoğraf evi niteliğindeydi. Mehmet Bey orada atölyeler, eğitimler veriyor, karanlık ve aydınlık oda baskı merkezleri ile fotoğraflar da basıyordu. İki defa gittim, ikisinde de içinden çıkmak istemedim.

Geçen hafta sonu öğrendim ki kapanmış İstanbul Fotoğraf Merkezi. Web sayfası bile faaliyette değil. Oysa ne de çok takip ederdim o web sayfasını. Güncel sergiler, gelecek sergiler, haberler, kitaplığa yeni giren albümler... Üzüldüm, gerçekten çok üzüldüm. Çok fazla bir fotoğraf geçmişim olmamasına rağmen oranın havasını solumak benim kişisel tarihimde önemli izler barındırır. Hatta orada gördüğüm bir fotoğraf, okuduğunuz bloga iki buçuk sene önce konu olmuş bile.

Ne diyeyim, umarım var olan tüm fotoğraf evleri, galerileri, dernekleri hayatlarına uzun süre devam ederler. Her ne kadar bir çoğunun işlerini, etkinliklerini eleştirsem de onlar ülkedeki fotoğraf ve görme kültürünü oluşturmada üzerlerine düşen görevi büyük bir fedakarlıkla yapıyorlar.

Portre #25

2011-10-18T17:03:00.001+03:00

Fotoğraf: Marc Riboud

Ed Kashi'den Türkiye Röportajı

2011-09-19T17:08:00.002+03:00

VII Photo fotoğrafçılarından Ed Kashi ülkemizin bir fotoröportajını üretmiş. Seride Recep Tayyip Erdoğan'dan sanatçı Meryem Uzerli'ye (nam-ı diğer Hürrem) geniş bir spektrum var. Gerçi ajansın sayfasında çok fazla fotoğraf yok ama sanatçının üretimlerini izlemeyi "bu ülkeye dışarıdan nasıl bakıyorlar?" merakında olanlar için tavsiye ederim.

Ed Kashi Link

Bursa Photo Fest 2011

2011-08-15T09:17:00.003+03:00

Bir önceki postumda kısaca değinmiştim ancak şimdi web sitesi de yayında, daha detaylı ilgiler vereyim istedim.

Bursa'da 15-23 Ekim 2011 tarihleri arasında içinde sergilerin, gösterilerin, portfolyo değerlendirmelerinin, atölyelerin olacağı dört başı mamur bir festival gerçekleştirilecek. Festival Bursa Fotoğraf Sanatçıları Derneği BUFSAD, Bursa Kent Konseyi ve Bursa Büyükşehir Belediyesi'nin katkıları ile düzenleniyor. Festivalin baş küratörü fotoğraf sanatçısı Merih Akoğul.

Şehrin birçok mekanında fotoğraf etkinlikleri gerçekleştirilecek. Ustalar isimli seride Ozan Sağdıç, Ami Vitale, Ken Light gibi sanatçıların portfolyoları izleyicilerin karşısına çıkarılacak. Ayrıca Alptekin Baloğlu, Mustafa Bilge Satkın, Vivian Maier gibi sanatçıların da sergileri olacak.

Ayrıca çok da güzel bir yarışma var, maket kitaplarını 15 Ekim tarihine kadar Bufsad'a gönderen fotoğrafçılardan birinin maket kitabı basılı olarak kendisine hediye edilecek. Elbette değerlendirme 5 kişilik jüri tarafından yapılacak.

Yaz yaz bitmiyor. En iyisi siz devamını festivalin kendi resmi sitesinden okumaya devam edin:

Bursa Photo Fest 2011

Sarı sıcak

2011-07-29T09:23:00.006+03:00

Temmuz'u boş geçmeyeyim, nazar boncuğu hatırına bu ay için de bir post atayım istedim. Ankara olması gerekenden fazla sıcak, işi can sıkma boyutuna getirdi. Böyle bir iklimde ne yazmak, ne çekmek, ne okumak...

Öğrendiğim kadarı ile Bursa Fotoğraf Derneği Bufsad 15 Ekim'de başlatmayı düşündüğü Türkiye'nin ilk (başka bir festival hatırlamıyorum, bilen varsa söyleyebilir, düzeltirim) fotoğraf festivali için çalışmalarına başlamış. Türkiye'den ve dünyadan bir çok ismin katılacağı, sergilerin, performansların yer alacağı festival için muazzam bir çalışma ve hazırlık var. Umarım beklediğim kadar iyi bir etkinlik olur.

Sizin de durup durup okuduğunuz kitaplar oluyor mu? Misal ben bu fotoğrafa bulaştığımdan beri her 8-9 ayda bir HCB'nin yazdığı yazıların İlker Maga'nın derlemesiyle çıkmış "Karar Anı" kitabını, Çerkes Karadağ'ın "Sözde Fotoğraf" kitabını, Alex Webb'in İstanbul albümünü, Berger'in "Anlatmanın Başka Bir Biçimi" kitabını okumaya çalışırım. Sizlerinde özellikle fotoğraf hakkında başucunuza koyduğunuz kitaplar, albümler, sanatçılar varsa burada paylaşabilirsiniz.

Bu yaz rehaveti ile hiç bir şey yapmamak, yapmayı da istememek ne kadar acı ise, Bruce Davidson ile aynı çağı yaşamak ve onun fotoğraflarını izlemek bir o kadar da gurur verici:

Link

Sonunda çıktı!

2011-06-29T11:59:00.003+03:00

Bundan 3 sene kadar önce Amazon'dan edindiğim Clive Scott'ın Street Photography: From Atget to Cartier-Bresson isimli, bana göre sokak fotoğrafçılığı hakkında yazılmış en iyi kitabın Türkçe çevirisi nihayet yayınlandı.

Sokak fotoğrafı, tarihi, felsefesi, akımları, ürünleri hakkında merak eden, okumak isteyen herkese tavsiyemdir.

Şerefine Rene Burri'den gelsin:

Portre #24

2011-06-07T11:18:00.003+03:00

Fotoğraf: William Hacker

Gene yaz...

2011-06-06T16:58:00.002+03:00

Yandaki arşiv sayısına bakınca her geçen sene bloga attığım post sayısındaki inanılmaz(!) düşüş gözden kaçmıyor elbette. Sanırım bir heyecanla başlayıp daha sonra ağırdan alma durumu benim ruhumda var. Hoş, neredeyse 6 senedir çektiğim fotoğrafta da böyle bir durum var ama gene de çıkan kitaplar, dergiler, (gelirse) sergiler, portallar, e-kitaplar filan derken bir şekilde tutunuyorum.

Bu arada Boogie çekmeye devam ediyor, Vasilikos kendine internet sayfası yapmış. Sevgili dostum Murat Eren doktorasını bitirmiş. Benim kızım yedi yaşına bastı. Ankara'ya yaz henüz geliyor. Derneklerin Amasra, Beypazarı turları hız kazanmaya başladı.

Bir sezon daha geride kaldı. Peki akıllarda ne kaldı, işte onun hakkında söyleyecek birşey bulamıyorum. Bu benim mi bir eksikliğim yoksa hakikaten mi yok birşeyler? "E ama ben AFSAD 3. kuru bitirip sergi açtım ya" diyenler Vasilikos'tan devam etsin:

Chloe Dewe Mathews

2011-05-10T10:42:00.003+03:00

Chloe Dewe Mathews'u ilk Foto8'de tanıdım. İngiltere'de yaşıyor. Belgesel çalışıyor ancak klasik anlamda bir belgesel değil. Daha çok Carl de Keyzer, Antonin Kratochvil ya da George Georgiou gibi benim kendimi daha yakın bulduğum bir belgesel anlayışı var. Hani ülkede hep söylenen bir motto var ya "vurucu, kırıcı, parçalayıcı fotoğraf" diye. Bu öyle bir fotoğrafçı değil işte. O yüzden daha yakın gördüm.

Mathews Hazar'ı, İngiltere'de yaşayan ve tüm yatırımlarını lokal yarışlarda yarışacakları arabalara yatıran insanları, Çin'in Uygur özerk bölgesini çekmiş. Kendine has bir üslubu var ve bence takip edilmeye değer.

Link

İranabak

2011-05-10T10:28:00.002+03:00

Bundan önce çıkardığı Tren ve Sokakların Sesi/Küba kitapları ile tanıdığımız Adanalı fotoğraf sanatçısı Özcan Ağaoğlu'nun yeni kitab İranabak'ı hafta sonu inceleme fırsatı buldum. Özcan Ağaoğlu önceki kitaplarında bulduğumuz ve tadı damağımızda kalan o mükemmel siyah beyaz serilerinin yanına bir tanesini daha koymuş. Bu sefer İran'ı dolaşıp/yaşayıp çekip getirmiş.

Çok zor olduğunu söylerler İran'da fotoğraf çekmenin. Hiç gitmedim, bilmiyorum. Ama bir sanatçı koşulların bu kadar zor olduğu bir ülkede hayatın ve sokakların içine bu kadar ustaca girip bu denli usta işi kareler çıkarıyorsa biz izleyicilere de onu alkışlamaktan başka birşey düşmez.

Özcan Ağaoğlu her zamanki naif ve içten duruşu ile bir başyapıt çıkarmış ortaya.

Sanatçı adresi: Link

Erwin Olaf geliyor

2011-04-21T21:39:00.002+03:00

Hem de Ankara'ya geliyor. Tabi bunu söylemek için çok bekledim zira ben blogger'in hala kapalı olduğunu sanıyordum. Kapalı olmasına kapalı gerçi ama IP midir, başka birşey midir nedir, bu akşam girebildiğimi farkettim bloga.

Evet Erwin Olaf geliyor. İstanbul'a değil, Ankara'ya. Sanatçının Captured Senses isimli sergisi 30 Nisan - 30 Temmuz tarihleri arasında Cer Modern'de açık olacak.

Haberin linki:

Link

Ayrıca Olaf'la yapılmış sağlam bir röportaj için burada buyurun:

Link

Bir fotoğrafını da eklemeden kapamayalım.

Portre #23

2011-02-19T13:17:00.003+02:00

Fotoğraf Natan Dvir'in Eighteen: Portraits of Young Arabs Living in Israel serisinden...

Biz "Amerikalılar"

2011-02-19T12:48:00.003+02:00

Çok uzun zamandır yazmak istediğim ama üzerimdeki tembelliğin beni hep engellediği bir seri "Biz Amerikalılar". Eugene Richards'ın kült olmuş bir serisidir bu çalışma. Mensubu olduğu halkın görsel topoğrafyasıdır.

Richards bu çalışma ile halkının kalbine, yatağına, sokağına girmiş, hep imrenilerek yapılmaya çalışılan ancak yeryüzündeki fotoğrafçıların çok azının başarabildiği bir "kendini unutturma" ile Amerikalılar'ın bizlere televizyon dışındaki hayatlarını göstermiş.

Bu çalışma ülkemizde "adım adım Türkiye", "gezelim görelim" tadında yapılan çalışmalardan çok uzak. Kendi halkına eleştirel gözle bakmayı başarabilmiş, kendi varoluşunu o sistem içinde sorgulayabilmiş bir sanatçının izlenesi, hem de her fotoğrafı uzun uzun incelenesi bir çalışma "Americans We"...

www.eugenerichards.com

Kış

2011-02-19T12:37:00.004+02:00

Pause tuşuna basalı uzun zaman olmuş. Araya koca Ankara kışı girmiş. Şimdi de hava karanlık, akşam için şiddetli yağmur uyarısı var, atıştırmaya başladı bile.

Pause tuşu da fikir veriyordur, günler üretmeden, yazmadan, çekmeden geçiyor. Gerçi bu son ayların değil, son bir yılın rahatsızlığı . İnsan reflekslerinin kaybolduğunu hissediyor ki, en büyük problem bu kaybolma hissi sanırım.

Çok fazla takip de edemiyorum eskisi gibi fotoğraf dünyasını. Arada gelen haftalık bültenler, süreli yayınlar, makina haberleri, o kadar...

Yine de blogu takip eden ziyaretçi sayısının artması sevindirici. Bu üzerimde hissettiğim sorumluluğu da artırıyor bir bakıma. Yazmak lazım, refleksleri yeniden kazanmak, yaşadığını yeniden hissetmek lazım.

Fotoğraf Lukas Vasilikos'tan...

Pause

2010-11-12T16:49:00.001+02:00

Mutlu bayramlar...

Fotograf: Markus Hartel

Tatil

2010-11-11T15:22:00.003+02:00

Babaevine gidiş hazırlıkları...

Fotoğraf Boogie'den...

Yusuf Darıyerli

2010-11-03T14:41:00.006+02:00

Yusuf Darıyerli’yi ilk Afyon’da Cengiz Karlıova ve İlyas Göçmen’le birlikte açtığı Yağlı Güreş sergisinde tanıdım. Birbirinden değerli üç fotoğrafçının fotoğrafları sizlere daha önce de bahsettiğim Afyon Yetiştirme Yurdu Galerisi’nde sergilendi. Daha sonra Panayır isimli kitabını çıkardı ve en son İstanbul Kültür Başkenti 2010 etkinlikleri kapsamında “Az Kısalt – İstasyon Berberi Cavit” isimli sergisi Fototrek’te sergilendi.

Darıyerli, 1958 Düzce doğumlu, 2000 yılından beri profesyonel olarak çalıştığı Bilgisayar Programcılığını bırakıp ömrünü fotoğrafa adamış bir belgesel fotoğraf sanatçısı. Zamanının tamamı artık fotoğrafa adamış, fotoğraf hakkında düşünen, gezen, üreten bir sanatçı.

Darıyerli, yıllarca hayalini kurduğu karelerin peşinden koşup, çimenlerdeki yağlı güreşleri, artık fazla örnekleri kalmayan panayırları, yaşadığı şehri İstanbul’u bir fotoğraf sanatçısının sahip olabileceği içsellik ve duyarlılıkla çekip biz izleyicilerin önüne sundu. Bu üretim sürecinde naifliğinden ve mütevaziliğinden hiç bir şey kaybetmeden sürekli üretti; ülkenin görsel tarihine önemli notlar düştü.

Onu tanımakla kendimi şanslı hissediyorum. Aynı şans onunla aynı havayı soluyan bu ülkedeki tüm fotoğrafçılara da ait.

Link

Yağmur

2010-10-21T16:09:00.003+03:00

Hem yağmur, hem James Dean...
Başka bir şeye gerek var mı?

Fotoğraf: Dennis Stock

Zaman Ayarı

2010-10-11T14:08:00.004+03:00

Sanırım bu kadar çok saatin yanında, onları satan çocuğun tek isteği var yaşadığı hayattan:

"O kadar çok saatim olsun ki, zaman hemen geçsin, ben hemen büyüyeyim. O kadar hızla geçsin ki hayat, unutayım bu topraklarda akan kanları, düşen bombaları. Tek bir saatim kalsın kolumda. Yavaş aksın benden sonraki zaman..."

Yer: Afganistan / Kabil
Fotoğraf: Tomas Munita

İlk Göz Ağrısı

2010-10-11T12:53:00.006+03:00

Aslında tam iki sene önce ona dair bir yazıyı fotoritimde yazmıştım. Bundan 5-6 sene önce fotoğrafa yeni bulaşmışken Magnum'da bir videosunu izlemiştim, elinde ortaformat bir kamera ile Londra'da çekim yapıyordu. Fotoğraf çekmeye yeni başladığım ve kendi kendime öğrenmeye çalıştığım için profesyonel bir sokak fotoğrafçısının, karşısında hızla akıp giden bir hayatı nasıl görüntülediğine dair ciddi bir merakım vardı ve Parke'nin görüntüleri beni çok heyecanlandırdı.

Daha sonra Parke'nin daha erken dönem çalışmalarının izini sürmeye başladım. Dream/Life'taki siyah beyazları görünce çalışmalarına olan saygım bir kat daha arttı. Aynı seriyi İz Dergisi 6. sayısında bir fotoğrafını kapağa taşıyoarak ulaştırdı bizlere.

Ardından enfes sokak fotoğrafları ile Coming Soon serisi. Avustralya sokaklarından şehir/insan manzaraları. Etrafıma gösterdiğimde "ne olmuş, iyi mi yani bu fotoğraflar?" türünden ilginç, komik, şaşılası yorumlar aldığım, bana göre her biri büyük bir özenin ve dikkatin ürünü olan insanın şehirdeki duruşunu, şehirdeki imgelerle ve ikonlarla olan kimi zaman komik kimi zaman da dramatik ilişkilerini anlatan tek karelik hikayeler...

Onun için söylenecek neyim varsa yukarıda verdiğim linkte yazdım zaten. Ancak Parke'nin serilerini ne zaman görsem, ilk göz ağrım olmasından mıdır neden bilinmez, bir kez daha bakmak ve herkese anlatmak istiyorum onu, fotoğraflarını, onların hikayelerini...

In Public Link
Magnum Link

Yol Durumu

2010-09-17T09:42:00.003+03:00

Aslında kitabı yaz başında almıştım. Ancak bu tip kitaplar bana göre sonbaharda ya da kışta okunmalı. Zaten öyle de oldu. Araya yaz tatilinin klasikleri, ucuz romanlar, gerilimler, bol kanlı cinayet öyküleri girdi. Şimdi ise tekrar döndüm Münir Göle'nin Yol Durumu adlı kitabına.

Münir Göle 1961 İstanbul doğumlu yazar, çevirmen, fotoğrafçı. İsviçre'de yaşıyor. Edebiyat dünyasında Borges, John Fowles çevirileri ile tanınıyor. Edebiyat dergilerine yazıyor. Fotoğraf çekiyor, sergiliyor ve -okuduğum kitabından anladığım kadarıyla- bol bol seyahat ediyor.

Yol Durumu, planlamadan, takvim yapmadan, nereye gideceğine dahi karar vermeden gitmek isteyenler için muazzam bir rehber niteliğinde. Münir Göle yazdıklarıyla bizi İrlanda'daki sonsuz boşluklardan İsveç'in adı sanı duyulmamış bir sahil kasabasına, Brezilya'nın ücrasındaki bir balıkçı köyünden Orta Amerika'nın sokaklarına, Japonya'ya, Mısır'a, Patagonya'ya götürüyor. Okurken kendinizi turizm şirketlerinin bizlere dayattığı bol yıldızlı ve gösterişli mekanlardan kurtarıp sokaklara, mahallelere, sıradan hayatların kalbine atıveriyorsunuz. Yazar tüm bu denemelerin içine mekanlarla ilgili hikayeler serpiştirip, çektiği siyah beyaz fotoğraflarla damağımızda bıraktığı tadın ömrünü uzatıyor.

Münir Göle'nin denemeleri, yabancısı olduğumuz mekanları fotoğraflarken ihtiyacımız olan makine, ekipmandan çok, o mekanlarda neyi görmeli, neyi fotoğraflamalıyım diye düşünenlerin el kitabı niteliğinde bir eser.

Yol Durumu, Münir Göle, Yapı Kredi Yayınları, Ekim 2009

Portre #22

2010-09-03T14:25:00.002+03:00

Fotoğraf: Ryan McGinley

Engin Güneysu

2010-09-03T14:10:00.003+03:00

Bu ülkede çok fazla örneği yok aslında ürettiklerinin. Sokak fotoğrafçısı tanımına tamamıyla oturan bir fotoğraf anlayışı var. İnsan baktıkça fotoğraflarının içinde Alex Webb’i, Antonin Kratochvil’i, Ladefoged’i görüyor.

Engin Güneysu Samsun doğumlu bir sokak fotoğrafçısı. Fotoğraf hayatına bir tanıtım ajansında başlamış. Zamanla kendisini belgesel ve ülkemizde pek fazla dikkate alınmayan sokak fotoğrafçılığı konusunda geliştirdi. Şimdi ise hem kendi projelerini üretiyor hem de süreli yayınlarda işleri yayınlanıyor.

Engin Güneysu ürettikleri ile bana göre ülkede boşluğu büyük olan ve “sıradan hayatın” belgelenmesi konusunda üzerine pek de fazla düşülmeyen bu alanda büyük bir açığı kapatıyor. Güneysu, çektiği renkli kareler ile bizi kendi dünyasının içine sokmayı büyük bir ustalıkla başarıyor.

Resmi web adresi: Link

Deviantart: Link

2010 Sonbahar-Kış

2010-09-03T10:04:00.002+03:00

Ankara saat kurulmuş gibi 1 Eylül’den itibaren soğumaya başlıyor. Bir gün önce olan havayı sonbahar başlayınca bulamıyorsunuz. Tatiller yapıldı, gezildi, görüldü, yenildi, içildi, fotoğraflar çekildi, bir daha yeniledik kendimizi, döndük yine kendi dükkanımıza. Yeni sezonda neler olacak, neler bitecek şimdiden bilinmez ama yine de sağa sola bakalım nerede ne var…

Murat Germen’in 26 Mayıs’ta İstanbul Modern’de açmış olduğu sergi bu ayın 16’sında sona erecek. 2 hafta var gidip görmek için.

Uzun pozlama çalışmaları ile tanınan iki fotoğrafçı Alper Çukur ve Yalçın Varnalı’nın fotoğraf sergisi “Lost in Time” 9 Ekim’de İstanbul Fotoğraf Merkezi’nde açılacak. Meraklıları için güzel bir sergi olacağından eminim.

Ağustos ayında yazamadım ancak Fototrek’te İstanbul Fotoğraf Geçidi 2010 etkinlikleri kapsamında Ozan Sağdıç’ın 7 Ağustos’ta açılmış ve 16 Eylül’e kadar sürecek olan “1950’lerin İstanbulu” isimli sergisi o döneme Ara Güler’in gözünden bakmaktan sıkılıp yeni bir göz arayanlar için güzel bir alternatif olacak.

Burcu Göknar Türkiye’de az bulunan bir çalışma ile hem sergisini açtı hem de bu çalışmanın kitabını çıkardı. VEFA isimli çalışma VEFA amatör futbol takımının siyah beyaz hikayesi. Yayıncı Fotoğrafevi.

Gördüğünüz üzere İstanbul’da bir gün içinde dolu dolu gezip görülebilecek bir çok sergi, etkinlik vs var. Ankara’ya dönecek olursak henüz hiçbir yerde hareket görünmüyor. Sonbahar yaklaştıkça Abant, Yedigöller gezileri başlar, bol bol fotoğraf çekilir, ayın fotoğrafları için makineler elde sokaklar arşınlanır. Sergilerden, salonlardan, projelerden hiçbir haber yok. Sahi geçen sene açılan bir CER Modern vardı ne oldu ona?

Trent Parke

2010-08-06T16:20:00.005+03:00

Bu işe dört elle sarılmama sebep olan Magnumculardan biri olan Trent Parke için bir şeyler yazmak istiyorum. Ama sanırım yazdan sonra...

Şehir

2010-06-28T09:37:00.003+03:00

Baudelaire'in Modern Hayatın Ressamı (İletişim Yayınları) isimli kitabını okumaya başladım. Modernizmin başlama noktası olarak görülen romantik, bohem, iflah olmaz bir flaneur(*). Şehri, sokakları, sokağa ait olanları izlemeyi, içinde olmayı, çekmeyi seven birisi için yazdıkları okunması gereken bir şair Baudelaire.
....
Ne zamandır ben de inmiyorum şehre. Eskiden ne olursa olsun elimde küçük bir rangefinder ile dolaşır, kaydederdim gördüklerimi. Oysa şimdi 9-10 pozu çekilmiş film 4 aydır makinanın içinde bekliyor. "İzleyerek" geçiştiriyoruz zamanı.
....
Şehir diyince bir de Kavafis'e selam çakıp, Eugene Richards'ın fotoğrafı ile bitirelim.

Şehir

'Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim', dedin
'bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
-bir ceset gibi- gömülü kalbim.
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yıl tükettiğim bu ülkede.'

Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın.
Bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,
aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
Başka bir şey umma-
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
öyle tükettin demektir bütün yeryüzünü de.

(*) Flaneur: Şehrin caddelerinde herhangi bir yere varmayı hedeflemeden gezinen kimse. Kent gezgini.

Lucie & Simon

2010-06-22T16:46:00.003+03:00

Fazla alışık olmadığımız bir durum bu. Beraber yaşayıp, beraber çalışan ve beraber üreten 2 fotoğrafçı Lucie ve Simon. Scenes of Life serisiyle kazandıkları 2010 HSBC Prix pour la Photographie ile iyice ünlendiler ve söz konusu seriyi şu sıralar Paris'te Gallery Baudoin Lebon'da sergiliyorlar.

Scenes of Life etkileyici bir seri. Hayattaki anlara kuşbakışı bakan, spontan çekilmiş havası veren güzel kurgular. Sanatçıların web sayfası burada. Takip etmeye değer.

Yeni bir yayın...

2010-06-08T16:56:00.002+03:00

Az önce facebook'ta da paylaştım. Yeni bir yayınla karşı karşıyayız. Ülkedeki önlenemez! fotoğraf sevgisinin bir tezahürü olan "kadraj" dergisinin kapağını burada paylaşmayı bir borç biliyorum. Memleketteki fotoğrafçıların hali, pür meali işte bu kapaktaki konu başlıklarında gizli...

Yaz

2010-05-31T14:27:00.000+03:00

Fotoğraf : Harry Gruayert

Babaevi

2010-05-17T12:01:00.002+03:00

Anlaşılan o ki Boogie bu aralar yine babaevinde...

Webb'in basit, sıradan işleri!

2010-05-17T09:31:00.007+03:00

Ne zamandır arıyorum aslında, herkesin varken Alex Webb'in bir internet sitesinin olmaması ilginç geliyordu. Bugün google'da bir şey aratırken karşıma çıktı, meğer eşi Rebecca Norris Webb ile birlikte bir web sayfası varmış. http:/www.webbnorriswebb.com

Alex Webb ile tanışmam Simurg Fotoğraf Grubu'ndan Soner Yaman sayesinde oldu. İz dergisi de ilk sayısında onun Crossings serisine yer vermişti. Basit, sıradan görünen karelerin oluşturduğu serilerin ardında aslında ne de büyük bir hazine yattığını hissetmek zor olmadı.

Sonra İstanbul'da çektiği fotoğraflardan oluşan Istanbul: City of A Hundred Names isimli kitabını edindim. Her fotoğrafçının yolunun düştüğü, dünyanın en güzel poz veren şehirlerinden biri olan İstanbul'dan çıkan Webb kareleri o güne kadar fotoğraf hakkında öğrendiğim çoğu şeyi tekrar gözden geçirmeme sebep oldu.

Elbette ki Alex Webb'in fotoğraflarını onun hayata bakışından ayrı tutarak anlatmak mümkün değil. Zaten her fotoğrafçı için aynı şey geçerli değil mi? Bu link'te Webb'in 2005 yılında Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Araştırma Görevlilerinden Özgür Yaren'e verdiği bir röportaj var. Röportajın aşağıya kopyaladığım paragrafı benim 28 Nisan'da yazdığım iletide söylediğim gibi "çok mu düşünüyoruz da çekmeye fırsat bulamıyoruz" sorusuna bir cevap niteliğinde:

"Bence bir fotoğrafçının kendini rahat bırakmasını da öğrenmesi gerek. Ben iyi ve ciddi bir entelektüel eğitim aldım. Önemli bir üniversitenin (Harvard Üniversitesi) tarih ve edebiyat bölümünde okudum. Ancak bir fotoğrafçının kavrayışının entelektüel olmaktan çok sezgisel, dolaysız, anlık ve tabii görsel olduğunu da biliyorum. Bir yerlerde oturup fotoğraf hakkında yorumlar da yapabilirim ancak temel ve gerekli fotografik eylemin algılamanın dolaysızlığıyla ilişkili olduğunu düşünüyorum. Bu anlık eylem doğrudan entelektüellikle ilgili değildir. Bahsettiğiniz gibi düşünen fotoğrafçılar tanıyorum. Bence onlar gereğinden fazla düşünüyorlar ve biliyor musun, bu da onları bir anlamda engelliyor. Çünkü onlar anlık eylem denilen bu son adımı atmakta isteksiz davranıyorlar. Bence bir fotoğrafçı olmak oyun gibi bir şey, anlıyor musun, belki disiplinli bir oyun ama yine de oyun ve bu deneyimlere ve diğer olasılıklara açık olmakla ilgili bir durum."

Alex Webb bizlere çektikleriyle ve söyledikleriyle çok şey anlatıyor, bizlere de sokağa inip çekmek kalıyor.

Yalnızlar Garı...

2010-05-10T15:28:00.003+03:00

...
ben toy bir mehtap
kelimeler birer varsayım
...
M.A.

Fotoğraf: HCB

Portre #21

2010-05-05T10:18:00.002+03:00

Fotoğraf Kevin German'dan...

Barbey'in İstanbul'u...

2010-05-03T13:33:00.002+03:00

Bruno Barbey bundan önce Mayıs68 ve İtalyanlar sergisi için geldiği İstanbul'da anlaşılan o ki boş durmamış ve İstanbul'dan kendine has üslubu ile bir şehir portresi çıkarmış. "Bruno Barbey'in İstanbul'u" isimli sergi Yapı Kredi Kültür'ün Sermet Çifter Salonu'nda 30 Mayıs'a kadar açık. Ayrıca, Haluk Çobanoğlu'nun ön yazısını yazdığı, yine Yapı Kredi Yayınları'ndan çıkan bir sergi kataloğu da sergiye gidemeyen biz taşralılar için kitapçılardaki yerini almış.

Sergi linki

Ordan, burdan, sıradan...

2010-04-28T12:18:00.004+03:00

Peki nerede başlayıp nerede bitiyor fotoğraf? Herkesin elinde kolaylıkla elde edebileceği bir cep telefonu, üzerinde bilmem kaç megapiksellik, 32x zumluk objektif. “Ben de aslında hep ilgi duydum fotoğrafa, hatta babamda Zenit vardı, küçükken oynarmışım onunla” sesleri etrafımızda… Bol bol balayı fotoğrafları, yeni moda Antakya, Suriye gezilerinden kareler, Prag’ın kasveti, Tayland’ın renkleri…

1 seneye yakındır makineyi elime aldığım yok. Amaçsız olduğum zaman da tatiller dışında fotoğraf çekmek gelmiyor içimden. Bayram tatilleri, hafta sonu gezileri.. Çok sevdiğim sokağa da çıkmıyorum; elimdeki Contax arabanın torpido gözünde, almasam orada kalacak haftalarca. Sanırım konu hakkında çok düşününce de insan aşırı seçici olup gözünü çeviremiyor bir şeylere. Acaba hiç düşünmeden, okumadan, derinine inmeden çekmek daha mı mantıklı? Koudelka gibi mesela. 30-40 sene boyunca yazları uyku tulumunda yaşayıp fotoğraf çeken, kışında onları basan bir adamdan bahsediyoruz. Bu adam bu süre zarfında ne bir kitap okuyor, ne de bir film seyrediyor. Gelin görün ki adam tarihi tek başına yazanlardan. Bizde ise bu işe başladığımızda önümüze serilen Barthes’lar, Sontag’lar, Berger’ler kütüphanemizin baş köşesinde duruyor.

George Georgiou’nun Fault Lines: Turkey East West serisi kafamı kurcalıyor günlerdir. İnsansız fotoğraf olmaz (!) düsturunun tersine gayet basit, sıradan, yol hikayeleri… Şehirler arası yolculuklarda önünden geçip gittiğimiz binlerce imgenin duyarlı bir göz tarafından makineye kaydedilen suretleri. Georgiou tarzını yavaş yavaş izleyenin içine işleyen bir fotoğrafçı.

Fotoğraf:George Georgiou

Mark Power da sıradanın, alelade görüntülerin peşinden koşan ve 2-3 yıldır dikkatle izlediğim bir fotoğrafçı. Alain de Botton’ın Statü Endişesi, Görmek ve Fark Etmek gibi kitaplarında da bahsettiği, hayatın sıradan görüntü ve anlarının da üzerinde düşünmeye değer birer olgu olduklarının teyitleri, Mark Power’ın görüntüleri…

Fotoğraf: Mark Power

İnsanın düşünce evrimi varolduğu sürece sanırım bizler de ürettiklerimiz üzerinde daha çok düşünüp daha farklı işlerle yeryüzünde varolacağız. Bundan bir kaç sene önce yüzüne bakmadığım fotoğraflar ve fotoğrafçılar şimdi bu varolma sürecinin bir parçası olarak hafızamdaki yerlerini alıyorlar. Sanırım -eğer üretebilirsem- bundan sonraki serilerim bu düşünce değişimlerinin ürünleri olacaklar. Aynı Power'ın, Georgiou'nun, Vanessa Winship'in, Kratochvil'in, Pinkassov'un, Ahmet Sel'in, Ömer Orhun'un işleri gibi, alelade, sıradan(!)

Mavi/Yeşil

2010-04-26T16:59:00.002+03:00

Merih Akoğul'un "İç İçe İstanbul" serisinden...

Metro Serileri

2010-04-26T16:28:00.003+03:00

Belki de çekmesi en çok ilgi duyulan (hatta zevk veren) konulardan biri, şehir metroları ve oradaki hayatların dökümante edilmesi. Uzun pozlama denemeleri yapmak için, metroyu bekleyen insanı net, gelen metroyu hareketli göstermeye çalışan dernek atölye ödevlerini bu kapsamın dışında tutuyorum. Ülkede bir seri halinde yapan bir tek Haluk Çobanoğlu'nu tanıyorum. ICP'den aldığı bursla New York'da yaşarken çektiği renkli fotoğraflarından şimdi bulması pek zor olan New York Subway kitabını çıkardı.

Bir metro geleneği olan New York'da, Paris'te, Londora'da yaşamak konuyu daha içselleştirmiş fotoğrafçılar için bir şans tabi ki. Magnum'dan Patrick Zahmann, Eli Redd ve Bruce Davidson bu işi nefis fotoğraflarla belgeleyen fotoğrafçılardan birkaçı. Panos'tan Justin Jin'in mükemmel bir Moskova metrosu çalışması var. İzlemenizi öneririm. Link

Ve tabii ki Bruce Davidson. Herhalde hiç bir fotoğrafçı metrodaki hayatları onun aktardığı duyarlılıkta ve samimiyette aktarmadı. Bruce Davidson 1980 yılından bu yana metroları çekiyor ve her karesi ile bizlere "yanıbaşımızda yaşanan hayatlara nasıl tanıklık edilir"in dersini vermeye devam ed iyor.

Format Festival

2010-04-26T16:18:00.003+03:00

In-Public'den öğrendiğime göre, 4 Mart - 3 Nisan 2011 tarihleri arasında gerçekleştirilecek olan Format Fotoğraf Festivali'ne kayıtlar başlamış. Hatta 27 Mayıs tarihine kadar başvurusu süren Shoot The Street! isimli yarışmaya da hazırlayacağınız bir Cd ile katılmak mümkün.

Format, 2004 yılında yapılmaya başlanan bir çağdaş fotoğraf bienali. İlgilenenler için detaylı bilgi linki

Adam Krawesky'nin Sokaktaki İnsanları

2010-03-24T15:59:00.003+02:00

Adam Krawesky Kanadalı bir sokak fotoğrafçısı. Tek amacı sokakta gezen insanları ve sokaktaki objeleri çekmek olan bir fotoğrafçı olarak tanımlıyor kendini.

Kendisini belgesel fotoğrafçı olarak görmediğini ve fotoğraflarının, dolayısıyla serilerinin o amaçla üretilmediğini ifade ediyor. Krawesky'e Makingroom'da rastladım. Fotoğraflarına da bu link'den ulaşmanız mümkün.

Magnum'dan Haberler

2010-03-24T09:14:00.004+02:00

Ne zamandır Magnum'dan haberler vermiyorum. Gerçi çok da fazla takip etmiyorum aslında. Ajansın web sayfasına yeni ekledikleri "News" kısmı oldukça birikmiş haberlerle dolu. Son haber ise David Alan Harvey'in kurucusu olduğu "Emerging Photographer's Fund"un 2010 yılı için yaptığı 15.000 Dolarlık destek haberi. David Alan Harvey Burn Magazine yolu ile ayrıntılı bilgiler vererek her sene bir fotoğrafçıya maddi destekte bulunuyor. Ayrıntılı bilgi için: Link

Bir başka haber Magnum'un Inge Morath Vakfı ile birlikte verdikleri 5.000 Dolar ödüllü yarışma. Aralarında Ami Vitale, Olivia Arthur gibi fotoğrafçıların daha önceki senelerde kazandığı ödüle son katılım tarihi 20 Nisan 2010. Ayrıntılı bilgi için: Link

Son haber ise ajansın fotoğrafçısı Chien-Chi Chang'ın kazandığı bir ödülle ilgili. Sanatçının 1944'den beri düzenlenen POYI'ye (pictures of the year) katıldığı Escape From North Korea isimli serisi 1.lik ödülüne değer görülmüş. Hikayeye bu Link'den ulaşabilrsiniz.

Portre #20

2010-03-24T09:12:00.000+02:00

Fotoğraf Radio Uruguay'dan...

Tamas Dezso

2010-03-23T22:05:00.002+02:00

Tamas Dezso Macaristan doğumlu bir belgesel fotoğraf sanatçısı. Görsel sanat eğitim ve kültürlerine hayran olduğum Slav ülkelerinin fotoğraf sanatçılarının çektikleri de başka görünüyor gözüme. Tamas Dezso'da da böyle bir şey var.

Renkli çekiyor. Demirperdenin kalkmasından sonra peydah olan "sonradan görmeleri", Romenler'i, Macar at yarışlarını, doğup büyüdüğü toprakların sokaklarını, otellerini çekiyor. Tamas Dezso izlemeye değer işler üretiyor.

Link

Nihayet

2010-03-23T15:09:00.002+02:00

Sonunda içime sinen bir şablonu bulup, düzenlemelerini tamamladım. Dükkan bundan sonra gördüğünüz haliyle hizmet vermeye devam edecek. Ankara'da hiç görmediğim kadar ılık bir kışın ardından toprak uyanıyor. Fotoğraf ahalisi ise her sene biraz daha az üretip, biraz daha az sergiliyor.

Kaldığımız yerden devam edelim....

İçinden Galeri Geçen Yetiştirme Yurdu

2010-03-18T12:03:00.003+02:00

Afyon'da yaşayan fotoğraf sanatçısı Osman Cavit Turunç ile Merih Akoğul bundan 4 sene önce mükemmel bir işe imza attılar. Afyon'da bulunan Fevzi Çakmak Yetiştirme Yurdu'nun koridorlarını bir sanat galerisi haline getirerek ülkede (belki de dünyada) eşi benzeri olmayan bir sanat galerisi kazandırdılar. İlk sergiyi bu iki sanatçı "Siyah Beyaz Afyonkarahisar" ile açtı. Onları Yusuf Darıyerli, İlyas Göçmen ve Cengiz Karlıova'nın "Yağlı Güreş Sergisi" takip etti. Bir sonraki sene Nadir Ede ile Ömer Serkan Bakır'ın "Çeşitlemeler" ve "Yaşamdan" sergisi açıldı. Ve son olarak Şubat ayının sonunda fotoğraf sanatçısı Orhan Yayla'nın "Sıcak Işık" sergisi için oradaydık. Sergide satılan tüm albümler ve fotoğrafların geliri de yetiştirme yurduna bırakılıyor. Nereden bakarsanız bakın muazzam bir iş.

Orhan Yayla, albümü de basılan sergiyi İstanbul, Ankara, Ayder'den sonra Afyon'da da açtı. Tamamı siyah beyaz fotoğraflardan oluşan ve agrandizör baskısı olan fotoğraflardan sonra Türkiye'ye usta bir portre fotoğrafçısının gelmekte olduğunu hissettim. Hepsi birbirinden güzel Karadeniz portreleri. Orhan Yayla görsel belleğimize müthiş izler bırakan bir çalışmaya imza atmış.

Genç Türkler

2010-02-16T10:16:00.004+02:00

Fotoğraf sanatçısı Ahmet Polat'ın yeni serisi Genç Türkler izlenmeye değer bir seri.

Link

Blog Şablonu hakkında

2010-02-16T10:06:00.002+02:00

Görüldüğü üzere blogger'in şablonları pek fazla bir işe yaramıyor zira seçenek çok az. Bu işi bilenlerden yeni şablon formatları konusunda yardım rica ediyorum. Nerede bulunur, nasıl eklenir, yardımcı olursanız sevinirim.

Düşünceler

2010-02-16T09:54:00.003+02:00

Bundan 4-5 sene öncesi gibi bir kaos yok fotoğraf dünyasında. Kaostan kastım, hayatımıza giren "sıfır"ların ve "bir"lerin fotoğraf dünyasında yarattığı geçici bir kargaşa elbet. Dijital teknolojinin yeni yeni piyasayı ele geçirmesinin verdiği heyecanla, yeni açılan paylaşım siteleri, ordan çıkan meşhurlar, derneklerdeki kursların çeşitliliğinin artması, herkesin yeni teknolojiyi öğrenme, tanıma isteği, bu uğurda yazılan yeni kitaplar, dijital-analog çarpışmasını hararetle yapanlar, piyasadaki mağazaların ürün gamlarındaki müthiş değişim...

Şimdi ise taşlar yerli yerine oturmaya başlıyor sanki. Eğitimler, yayınlar, işin yine düşünsel yönüne dönmeye başladılar. Konu "nasıl çekilir"den çok "neyi, neden çekiyoruz, nasıl görüyoruz"a gelmeye başladı ki, bana göre sevindirici bir durum. Dijital teknoloji de beklenildiği gibi evriliyor.

Tekel İşçileri

2010-01-29T09:42:00.007+02:00

Yaklaşık 45 gündür süren ve tarihe geçen bir eylem Ankara'da hala devam ediyor. Tekel işçilerinin işlerini kaybetmemek için başladıkları ve ilk başlarda pek de fazla üzerinde durulmayan bu eyleme ülkenin her yerinden destek gelmeye başladı. Eylemin sürdüğü Sakarya Caddesi, kurulan çadırlar, yakılan odun, kömür sobaları, yaşanan hayatlar, çalınıp söylenen türküler, çekilen halaylarla görüntülenmeyi başından sonuna kadar hak ediyor.

Nar Photos söz konusu eylemi görüntüleyen gruplardan bir tanesi. AFSAD'da da çeken bir grup var ancak sosyal paylaşım siteleri dışında birşey göremiyoruz. Siteleri oldukça kötü.

Eylemi Nar Photos'dan izlemek için:

Link

Bu arada çadırlarda yaşayan insanların, özellikle çocukların hava şartlarından dolayı yardıma ihtiyaçları olduğu söyleniyor. Serra Yılmaz'ın twitter'da yazdığına göre Tekel İşçilerinin İhtiyaçları: ANTİ-GRİPAL İLAÇ, ANTİBİYOTİKLER, MUKOLİTİK ÖKSÜRÜK ŞURUBU, ANTİ-VİRAL POMAD, HİJYENİK PED, SİKATRİZAN NEMLENDİRİCİ, RİF AMPUL, ŞEKER İLACI YANİ ENSÜLİN MAKİNASIYLA BİRLİKTE, BEPANTEN POMAD, MASKE. Yardımlarınızı Tekgıda-İş Sendikası Genel Merkezini arayarak ulaştırabilirsiniz.TEL: 0212 264 49 96

Yeni Yayınlar

2010-01-26T09:25:00.002+02:00

Arif Aşçı tam 4 albümle kitapçıların raflarında yerini aldı. (Ankara'daki rafları hariç tutuyorum, henüz göremedik) 3 kitap Türkiye İş Bankası Yayınları'ndan. İstanbul'un Kuşları, İstanbul'un Kedileri ve İstanbul'un Köpekleri. Diğer kitap ise Aşçı'nın yine İstanbul'da gerçekleştirdiği panoramik çekimlerden oluşan İstanbul Panorama albümü. Bu albüm ise A4 Ofset Yayınları'ndan çıkmış.

Nuri Bilge Ceylan'ın kendi ününü aşan Türkiye Sinemaskop serisinin albümü NTV Yayınları'ndan çıktı. Büyük ve kaliteli bir basım. Fiyatı da aynı oranda kocaman. Tam 500 TL.

AFSAD'da fotoğrafçı Cengiz Engin tarafından 2 günlük seminer şeklinde bir eğitim veriliyor. İsmi Fotoğraf Okuma, Yorumlama ve Değerlendirme Semineri. Benim de katılımcı olduğum bir eğitimdi ve hem büyük keyif aldım hem de eksikliğini hissettiğim bir konuda bilgi sahibi oldum. Bu eğitimde Cengiz Engin'in kaynak olarak kullandığı Terry Barrett'in Fotoğrafı Eleştirmek isimli kitabı Hayalbaz Kitaplığı'ndan çıktı. Barrett'in oldukça kapsamlı ve akademik çalışması bana göre çok kötü çevrilmiş. Umarım ikinci baskısı olur da bir editör çeviriye el atarak kusurları düzeltir. Böylesine güzel ve kapsamlı bir kitap bu denli kötü çevrilmeyi hak etmiyor bana soracak olursanız.

Akoğul'un Yeni Web Sitesi

2010-01-22T17:03:00.003+02:00

Ülkedeki fotoğraf sanatçılarının siteleri birbirine benziyor. Kimi sanatçılar bu durumdan ayrılsalar da konsept aynı. Merih Akoğul yenilediği web sitesi ile gerçekten güzel ve farklı bir hale dönüştürmüş eski sitesini. Sadece fotoğraf portfolyosu ile değil, yazılarıyla, şiirleriyle, aylık ajandasıyla gezilmeyi, görülmeyi ve sürekli takip edilmeyi hak eden bir site yaratmış.

Link

Portre #19

2010-01-19T16:10:00.002+02:00

Fotoğraf Christopher Morris'ten...

Barış Savaşçısı Üzerine Bir Seri!

2010-01-19T15:59:00.003+02:00

Fotoröportaj vii photo fotoğrafçısı Marcus Bleasdale'den. ABD Başkanı Barack Obama'nın kazandığı (!) Nobel Barış Ödülü üzerine yapılan bir çalışma. Tamamı Oslo'da çekilmiş karelerin hiç birinde fiziksel olarak Obama yok ancak hem onun yanında h em de karşısında olan bir çok ikonik öge fotoğraflara mükemmel bir bütünlük vermiş. İzlemenizi öneririm:

Link

Kaotik Harmoni

2010-01-19T15:44:00.003+02:00

Koreli 40 çağdaş fotoğraf sanatçısının (çağdaş lafına hala alışamadım, neye göre, kime göre çağdaş?) bir araya gelip oluşturdukları Kaotik Harmoni isimli sergi Houston Güzel Sanatlar Müzesi ile Santa Barbara Sanat Müzesi'nde sergileniyor. Söz konusu sergiye Lens Culture üzerinden ulaşmak da mümkün. Serginin Yale Üniversitesi yayınlarından çıkmış bir kitabı da mevcut.

Link

Dönüş

2010-01-19T15:32:00.004+02:00

Dükkanı kapadıktan bu yana 2.5 aydan fazla zaman geçmiş. Gitmek, geri dönmek, geri dönmeyi istemek, istememek... Hepsi hayatın içinde var olan şeyler. Ama insan anlıyor ki bu kadar emek verilmiş, 1.5 yılda 10.000 kere bakılmış, 41 kişinin kayıtlı olarak takip ettiği, bana çok güzel geri dönüşlerle tepki verilmiş bir günceyi bir anda bırakıp gitmek zor işler. Bu düşünceler aradan geçen zaman boyunca kafamı kurcalayıp durdu. Bu sebepten hayatımda hep yazı olmalı, yazmak olmalı diye düşünüp tekrar günlüğe geri dönüp kepenkleri kaldırmaya karar verdim.

Açılışı, bilenler bilir, hep Boogie ile yapmışımdır. Aynı yoldan devam etmek istiyorum.

Hoşbuldum.

Geri Dönüş Hazırlıkları...

2010-01-05T15:29:00.004+02:00

Keyifli bir yıl, yeni yazılar diliyorum...

Fin

2009-10-30T11:58:00.003+02:00

Bitti. Kapadık dükkanı. Herkese, verdikleri destek için teşekkür ediyorum. Bu blog en azından çekmekten çok yazabildiğimi de görmem açısından bana büyük fayda sağladı. Vasilikos'u, Boogie'yi, Mark Power'ı, A Photo A Day'ı, Parr'ı daha çok sevip, daha çok anlamama yardımcı oldu.

Herkese teşekkür ederim.

Sulukule'de yabancı bir göz

2009-10-27T10:07:00.002+02:00

Sistematik bir şekilde yaşadıkları coğrafyadan çıkarılan ve çok daha başka bir coğrafyaya yerleştirilen Sulukule insanlarının hikayesini bu kez Danimarkalı fotoğrafçı Brian Berg fotoğraflamış.

Hikayeye bu linkten erişebilmek mümkün. Altındaki yorumları da okumanızı öneririm.

Willy Ronis

2009-10-19T11:32:00.002+03:00

"An fotoğrafçısı" olmak o kadar kolay bir iş değil. Çektiklerini belleklerimize kazıyan ve bir daha unutmamamızı sağlayıp, "işte bu onun fotoğrafı" diyebileceğimiz fotoğrafçı sayısı bir elin parmaklarını da geçmez. Geçen hafta bu fotoğrafçılardan biri olan Willy Ronis 99 yaşında hayata gözlerini yumdu. Henri Cartier-Bresson, Robert Doisneau gibi o da bir Parisli'ydi ve 30'ların, 40'ların Parisi'nde yürüdüğü sokakları, caddeleri eşsiz siyah beyazlarlar kalbimize kazımıştı.

"Fotoğraf Safarisi"

2009-10-12T09:56:00.003+03:00

Safari:

1. Afrika'nın doğusunda toplu olarak yapılan vahşi hayvan avı.
2. Toplu olarak ava çıkma.
3. Katılımcıların vahşi hayatı yerinde görmelerini sağlayan turistik gezi.
4. Genellikle ketenden yapılan kısa pantolon, büyük cepli uzun ceket ve geniş kenarlı mantar şapkadan oluşan av kıyafeti.

Kaynak: Türk Dil Kurumu

İzninizle dördüncü tanımı es geçmek istiyorum. Konumuzla pek fazla bir ilgisi yok. Ancak ilk üç tanımı özellikle aklımızda tutmamız gerekiyor zira eğer fotoğraf dünyası ile kıyıdan köşeden bir temas halindeysek Afrika'ya gitmeden de safariye çıkılabildiğini bilmek zorundayız.

Gerçi hakkını verelim artık bu tip geziler pek safari olarak isimlendirilmiyorlar. Onun yerine "fotoğraf gezisi" demek daha yaygın bir kullanım haline geldi. Bundan bir iki sene önce pek meşhur bir fotoğrafçı büyüğümüz yurtdışına yaptığı 2 geziyi böyle adlandırınca gördük ki pek yaygın bir kullanımmış safari sözcüğü.

Tanımlara dönelim. İlki coğrafi bir referans içeriyor, çok takılmamak lazım. İkincisi "toplu olarak ava çıkma" diyor ki bu fotoğraf çekmekle alakalı bir şey. Hem ava çıkmanın hem de fotoğraf/film çekmenin ingilizcesi shooting ise çok fazla bir şey diyemiyoruz. Hadi bunu da geçelim. Ama üçüncü tanım oturtuyor adamı yerine işte. Gidilen yerdeki vahşi hayat! Hakikaten de elimizde kısa namlulu otomatik silahlar benzeri birer tele objektif takılı refleks makinalarla güruh halinde çıkılan gezilerde yaptıklarımız, kamerayı orada burada yaşayan çocuklara, kadınlara, pencerelere çevirip, beşer onar kareyi anında çekip hafıza kartlarına aktarmalarımız, ardından dönüp gitmelerimiz önümüzde fotoğrafladığımız hayata bir vahşi hayat gibi bakmamızı sağlamıyor mu?

Dolayısı ile başka bir yönden bakarsak aslında doğru bir yaklaşım foto safari deyimi. Çekmeye doyamayan bir jenerasyona "daha çok çek, daha çok çek" diyen bir tükettirme politikasından başka ne bekleyebiliriz ki?

Tabi bir de şimdi mail kutuma her gün düşen ve bitmeyeceğini tahmin ettiğim, bir paylaşım sitesinin son icadı olan "Bilmem Nerede Fotoğraf Kampı", "Bilmem Nerede Yaza Veda Kampı", "Bilmem Kim İle Afrika Kampı" gibi safari kılıklı geziler de var. Üzerinde yazmaya değer mi onu da zaman gösterecek.

Tomas van Houtryve

2009-10-12T09:39:00.005+03:00

Tomas van Houtryve, işleri Time, Stern, Newsweek, Le Monde gibi magazinlerde yayımlanan bir Panos fotoğrafçısı. Olaylara yeterince yakın, dolayısıyla fotoğrafları da o kadar iyi. Fotoğrafları Kuzey Kore'den Moldova'ya, Küba'dan Laos'a, oradan Yemen'e kadar uzanan bir coğrafyada yaşanan devrimlerin, karşı devrimlerin, insana dair yaşanan hikayelerin ürünleri.

Özellikle son işi olan Moldova röportajına bakmanızı özellikle rica ederim. Biz fotoğrafı çekenlerin / izleyenlerin / takip edenlerin hep yaptığı, yapmak istediği, başka bir coğrafyaya dışarıdan bakan "yabancı" olmayı bu denli güzel bir sahicilikle yaptığını göreceksiniz fotoğraflarında.

Link

Kırmızı

2009-10-08T09:51:00.002+03:00

İnsanın makinayı alıp sokağa çıkası geliyor...

Vasilikos'tan...

Ahmet Ertuğ

2009-10-08T09:36:00.003+03:00

Açık yüreklilikle itiraf etmemin bir sakıncası yok, Ahmet Ertuğ'u ilk kez şu an hala sergilenmekte olan "Bilgelik Mabetleri Kütüphaneler" serisinde tanıdım. Ardından fotoritimde kendisi ile yapılmış bir söyleşiyi okudum ve nihayet kişisel web sitesini ziyaret edip böyle bir fotoğrafçı ile aynı coğrafyayı paylaştığımız için kendimi şanslı hissettim.

Ülkede böyle çok fotoğraf sanatçısı var aslında. Sessiz ve derinden işler üreten, herkesin gözü önünde olmayan, değeri pek çoklarımızca bilinen, bilinecek olan fotoğraf ustaları. Cemal Emden, Merih Akoğul, Saygın Dura, Arif Aşçı ve adını sayamadığım onlarcası... Ahmet Ertuğ da sanatsal niteliği ilk bakışta anlaşılan dünya çapında işlerle karşımızdaymış, görememişiz.

Photoquai 2009

2009-10-08T09:18:00.003+03:00

Eylül ayının 22'sinde başlayan ve Kasım'ın 22'sine kadar sürecek olan bir fotoğraf bienali var şu an Paris'te. Alışılan, Batı merkezli bir sanat etkinliği yerine tam tersi "non-western" adını verdikleri, dünyanın "batısından" olmayan Latin ve Güney Amerikalı, Asyalı, Okyanusyalı, Afrikalı, Ortadoğulu sanatçıların eserlerini görebileceğiniz bir bienal.

İzlemekte fayda var: Link

© Khalil Nemmaoui (Maghreb)

© Ayin (China)

© Julio Bittencourt (Brazil)

Fotografın "Evi"nde Neler Olmuş?

2009-10-03T20:06:00.003+03:00

İlk gittiğimde makinamı yeni almıştım, tesadüf Ara Güler sergisi vardı, hepsi birbirinden enfes nefis siyah beyazlar... Sonra balkonunu keşfettim, Beyoğlu'nu (öğrencilik hayatım dahil) hiç bu kadar güzel görmemiştim. İstanbul seyahatlerinde uğradığım ilk mekan orası oluyordu. Sonra büyüdü, büyüdü, büyüdü... Dergi çıkardı, geziler atölyeler düzenlemeye başladı. Benim için ise hep ilk ziyaretimde gördüğüm Ara Güler fotoğraflarının esas "evi"ydi...

Geçen sene ülkenin çok ama çok standardının üzerinde olan bir ödülle yarışma dünyasına da girdi Fotoğrafevi. Soner Yaman hak ederek kazandı. Bakıldı ki pasta büyük, bu sene devam edildi. Girenler çoğaldı, amatör profesyonel kim varsa gönderdi elinde ne var ne yoksa. Çok uzatmayacağım, Murat Eren çok güzel yazmış. Buradan okuyun devamını... Link

Şimdi de Atwood geliyor.

2009-09-30T15:22:00.002+03:00

BUFSAD geçen sene Ami Vitale'yi fotoğraf atölyesi için getirince çok heyecanlanmıştım. Bugün gördüğüm bir haberde ise BUFSAD geçen seneki bu güzelliğin tesadüf olmadığını ispat edercesine bu sefer de Bursa'ya International Center of Photography'de fotoğraf atölyeleri düzenleyen Jane Evelyn Atwood'u getiriyor. Bana göre parası olanın kaçırmaması ve her fotoğraf oluşumunun ders alması gereken bir atölye bu.

Atölye linki

Portre #18

2009-09-14T10:34:00.001+03:00

Fotoğraf Richard Avedon

The Little Buddha!

2009-09-14T09:58:00.001+03:00

Marc Riboud

Vasi

2009-09-08T10:22:00.002+03:00

Vasilikos'tan bir Atina portresi...

Wim Wenders'tan 2009 takvimi

2009-09-08T10:11:00.003+03:00

Söylemek için biraz geç oldu, biliyorum ancak, Paris-Texas, Million Dollar Hotel gibi filmlerin efsane yönetmeni Wim Wenders'in Carl Zeiss 2009 takvimi için çektiği set fotoğrafları aşağıdaki linkte:

Link

Fotoğrafta Patates Kızartması Eşiği

2009-09-08T09:11:00.005+03:00

Fotoğrafla haşır neşir olmaya başladığım zamanlarda karşıma çıktı yukarıdaki "patates kızartması" fotoğrafı. Fotoğrafı çeken (elbette) Martin Parr. Belgeseli, Magnum'u, Nikos'u, Salgado'yu yeni öğrenmeye başladığım zamanlar. Arkadaşlarımızla, ustalarımızla sıkı tartışmalara giriştiğimizi hatırlıyorum "böyle fotoğraf olur mu" diye. Hele de Magnum gibi bir yerde!

Zamanla, başımı uzattığım bu dehliz önüme yeni yollar açmaya, yeni duraklarda soluklanıp gelen geçeni izlememi sağlamaya başladı. Karşıma kimler çıkmadı ki... İçine girdikçe derinleşen ve derinliği ölçülemeyen bu dehlizin koridorlarında fotoğrafın ne demek olduğunu hem görsellerle hem de üretilen diğer materyallerle anlamaya çalıştım. Ve anladım ki, fotoğrafın hakim öğretisi içerisinde bulunan pek çok ögesi, kendi kurallarına göre üretilmeyen pek çok şeyi dışlamış, yok saymış durumda. Martin Parr ülkede hala pek fazla bilinmiyor ve bilinse bile çektikleri "fotoğraftan sayılmıyorsa" bu, hakim öğretinin fotoğraf çekenlere ve izleyenlere dayattığı kimi kural ve baskıların sonucu ortaya çıkan bir gerçek.

Sabit Kalfagil hoca fotoğraf üzerine yazdığı her yazıda ve yaptığı konuşmada bu dili konuşmak için önce öğrenmek gerektiğini ve bu öğrenimden sonra kişinin fotoğrafça (Gültekin Çizgen'e selamlar) konuşabileceğini ifade eder. Sanat etiği ve öğretimi bakımından olmazsa olmaz kurallardan birisidir bu ancak bu dili öğrendikten sonra nasıl konuşacağına bizzat sanatçı karar verir/vermelidir. Martin Parr, büyük çoğunluğun algı anlayışına göre çektikleriyle bir şey üret(e)memiş gibi görünüp, fotoğrafları en amiyane tabirle "kitsch" bulunsa da, bizlere imajları üzerinden eşi benzeri olmayan açılımlarda bulunur. Lüksü sorgular, ortadireğin mutfağına girer, turistlerle turist gibi gezip dünyadaki turizm, gezi algısının absürdlüğünü gözler önüne serer...

Parr çok basit görünen kendi imaj dünyasında aslında çok büyük bir işe kalkışıyor. Klasik kuralların yerine gayet sıradan, ışık konusunda hiçbir hassasiyetin gösterilmediği, aynen "o anda orada oldukları gibi görünen" görsellerle bizlerinde görme algısı üzerinde büyük "tahribatlar!" yaratıyor. Kendinden sonra gelen Lauren Greenfield, Mark Power, Alessandra Sanguinetti gibi, sıradanın da gösterilmeyi hakedecek bir görsel değeri olduğunu anlamış, fotoğrafçayı "kekeme" konuştuğunu sananlara inat o dili gayet muntazam bir şekilde konuşabilen bir fotoğraf jenerasyonunun da yolunu açıyor.

Kontrbas

2009-08-28T09:25:00.002+03:00

David Alan Harvey'in Divided Soul serisinden bir fotoğraf.

Babaevi

2009-08-24T10:57:00.002+03:00

Anlaşılan Boogie de geçen haftasını benim gibi babaevinde, bir farkla, Belgrad'da geçirmiş...

Pause

2009-08-04T12:28:00.002+03:00

Tatil arası...

Fotoğraf: Herbert List

Boğaz'ın Etrafında...

2009-07-29T09:06:00.002+03:00

Marc Riboud ile Ara Güler'in ortak sergisi "Boğaz'ın Etrafında - Autour Du Bosphore" 19 Temmuz - 20 Eylül tarihleri arasında "Promenades Photographiques de Vendome 2009 Festivali" kapsamında açık olacak. Festivalde ayrıca Ara Güler'in portreleri, Serkan Taycan'ın Homeland isimli sergisi izleyicilere sunulacak.

Sergi Linki

Pal Hansen'in Portreleri

2009-07-27T10:45:00.004+03:00

Pal Hansen Norveçli bir fotoğrafçı. İngiltere'de yaşıyor. Fotoğrafları Time, Der Spiegel gibi dergilerde yayınlanmış, gayet başarılı bir portre ustası. İzlemenizi öneririm.

Pal Hansen

Mark Power

2009-07-21T09:16:00.006+03:00

Magnum'un 2007'de as kadroya aldığı fotoğrafçılardan biri Mark Power. İngiltere doğumlu, 1983'te "kazara" fotoğrafçı olmuş, o günden sonra sektörde çalışıp 1992'de eğitimciliğe başlamış.

Kimi tarzlara nazaran soğuk, çok fazla konusunun içine girmeyip "uzaktan bakmayı seven", renkli çeken bir fotoğrafçı Mark Power. Eski Magnumcuların yavaştan kabul etmeye başladıkları "yeni belgeselci" tarzın önemli bir temsilcisi.

Büyük yapılar, fabrikalar, atölyeler, caddeler, sokaklar... Mark Power'in fotoğraflarının anahtar kelimeleri...

Hafta sonu öncesi...

2009-07-17T16:40:00.002+03:00

Ankara bu hafta aynı bu fotoğraf gibiydi. Yaz ortasında sonbahar havası. Kimisi için (en başta benim için tabi) nefis, kimisi için ise anlaşılmaz bir durum.

Fotoğraf Soner Yaman'dan...

Keyifli hafta sonları...

Dernekler, Kurumlar, Kurslar, Düşünceler...

2009-07-15T10:10:00.004+03:00

4-5 sene önce piyasaya girmeye başlayan ve fotoğrafın yönünü derinden değiştiren dijital teknoloji yavaş yavaş kendi mecrasına oturmaya başladı. Her şeyde olduğu gibi bu da bir kültür meselesi. Olaya üretim süreci açısından bakmayı bilen için aslında hiçbir şey değişmedi. İşler üretilmeye devam edilmekte. Artık fotoğraf çekilirken üretim sürecinin tam olarak bitmediği ve işin bir de "post-prodüksiyon kısmı" olduğu fotoğrafçının aklının bir köşesinde yer etmeye başladı.

Peki eğitim cephesinde durum ne? Bir gelişim var mı? Kurumların sayıları artıyor tamam, peki kalite artıyor mu?

İstanbul'u uzaktan seyreden birisi olsam da üniversite bölümleri haricinde özel kurs, dernek gibi yapıların sayılarının her geçen sene arttığını görebiliyorum. Büyük bir ivme yakalayan Fototrek, piyasanın önemli aktörlerinden Fotoğrafevi, İstanbul Fotoğraf Merkezi, Galata Fotğrafhanesi ve elbette İFSAK başı çeken kurumlar. Teknikten öte anlatım dili ve modern fotoğraf akımları gibi kurslar veren Geniş Açı Proje Ofisi (GAPO) belirli aralıklarla etkinliklerini tekrarlıyor. Bunların yanında ülkenin ilk belgesel fotoğraf okulu Fotoğraf Akademisi sessiz ve derinden eğitimini sürdürüyor. Bir de şehrin Anadolu yakasında olduğunu bildiğim Fotoğraf Atölyesi de dikkate değer kurumlardan birisi.

Ankara'da AFSAD'ın elinde tuttuğu "ağabeylik", yeni kurulan özel kurumlarla bir "kardeşlik" sürecine girmiş durumda. Yine de şehrin en popüler fotoğraf merkezi konumunda. Geçtiğimiz aylarda kurulan Dijital Akademi eğitim hayatına başladı. Yine 3-4 yıldır fotoğraf ve sinema eğitimleri veren Fotoğraf Sinema Ankara (FSA) yavaş da olsa kendine yer edinmeye başladı. Ve tabi ki şehrin ikinci derneği Fotoğraf Sanatı Kurumu (FSK). Tüm bu yapılara rağmen Ankara'da neden dünya standartlarına uygun bir fotoğraf galerisi ve sergi salonu yok? Kavaklıdere'deki Çağdaş Sanatlar Merkezi sergi açmaya çalışan her sanatçının birinci durağı vazifesini görüyor. Ama merkezin mimari açıdan büyük ve anti-ergonomik yapısı bana göre açılan bir serginin hakkını veremiyor. Ama Akara'daki en büyük eksiklik akademik seviyede bir eğitimin verilmemesi. Hiç bir üniversitede fotoğrafçılık bölümü yok. Sadece 1-2 üniversitede (Bilkent'te lisansüstü eğitimi, Ankara Üniversitesi'nde fotoğraf kulübü olarak) bir alt dal olarak kabul görülüp belirli kredilerle eğitim veriliyor.

Diğer şehirlerde işler derneklerle yürüyor. İzmir, Adana, Mersin, Bursa, Trabzon, Balıkesir vs. Oradaki eğitimler ise genelde yarışma için bir araya gelip fotoğraf üretme ve yakın yerlere geziler yapma aktivitelerinden ileri gidemiyor.

İstanbul Fotoğrafı

2009-07-14T15:14:00.003+03:00

Evet çok var ama hiçbiri bende bu fotoğraftaki kadar çok "İstanbul etkisi" yaratmıyor.

Fotoğraf Alex Webb'den.

Fotoğrafya

2009-07-14T14:45:00.002+03:00

Çalışmalarını sessiz sedasız yürüten ve kendi adıma büyük beğeni ile takip ettiğim ülkenin ilk e-fotoğraf dergisi Fotografya 22. sayısını çıkardı. Bu sayının dosyası "Kadın ve Çocuk". Dergide Nazif Topçuoğlu'ndan Orhan Cem çetin'e, Susan E. Meyer'den Merih Akoğul'a bir çok yazar ve fotoğrafçının yazı ve fotoğrafları mevcut.

Portre #17

2009-07-13T16:47:00.002+03:00

Antonin Kratochvil

Bir derneğe "aşık olmak"...

2009-07-09T12:00:00.005+03:00

Fazla ayrıntı vermek istemiyorum, AFSAD'ın yahoo mail grubuna üye olanlar eminim takip etmişlerdir, bu hafta boyunca düzeyi çok aşağıda seyreden bir tartışma yaşandı mail grupta. Tartışmanın konusu beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendirdiği kısmı, bir fotoğraf derneği içerisinde (ki bu dernek ülkenin en kalburüstü görülen ve bilinen bir derneği) bu denli basit kişisel meselelerin var olması ve bu meselelerin tartışılma şeklinin bu denli düzeysizce yapılması.

Tartışmalar biraz dinince bir üyeden gelen "hepimiz bu derneğe aşığız, neden bu tip tartışmaların içine giriyoruz" yorumu beni çok uzaklara götürdü. Öyle bir daldım, düşündüm. Bir insan bir derneğe neden aşık olabilir ki? Amacı ülkedeki fotoğraf üretimini geliştirmek, fotoğrafı geniş kitlelere yaymak olan bir dernekte, fotoğrafa aşık olabilirsiniz, üretim, paylaşım heyecanına, aşık olabilirsiniz ama derneğe bu aşk neden?

Ankara'da yaşadığım için maili atan arkadaş gibi kimi "Afsad romantikleriyle" karşılaşıp tanışıyorum. Afsad üyesi değilim, içinde bulunmuşluğum var ve her 3-5 ayda bir üye olmaya karar verip tekrar vazgeçiyorum. Her seferinde dernek çatısı altında olan insanların bu "karşılıksız aşk" yerine biraz daha rasyonel yaklaşımlarla olaya eğilmelerinin hem dernek hem de kendi üretim kaliteleri açısından daha faydalı olacağını düşünüyorum.

Parr'dan Playas

2009-07-09T10:06:00.002+03:00

Martin Parr'ın "Playas" kitabı raflara çıkmış. Orta sınıf insanına klasik Martin Parr bakışı...

Magnum Inmotion

Türk fotoğrafındaki "Çingene" merakı...

2009-07-09T09:00:00.009+03:00

Doğup büyüdüğüm mahallenin hemen karşısı bir çingene mahallesiydi. Onlarla büyüdük. Biz küçükken, yani henüz dünya kirlenmemişken yaptıkları tek iş sepetçilik, davul-zurnacılık ve bir de arabacılıktı. Üniversite yıllarında şehirden ayrılıp, ara ara oraları ziyaret ettiğim zamanlarda gördüm ki üretim araçlarında da değişiklikler olmuş. Öncelikli tercihleri hırsızlık olurken, bir çoğu artık fuhuş sektörünü daha karlı görüp eşlerini, kız kardeşlerini başka insanların koynuna verebilmek için mahalle aralarında randevu evleri açmışlar. Daha kolay para getirisi olan bu sektör elbette ki bir zamanlar ana geçim kaynakları olan sepetçiliği ve arabacılığı onlara bıraktırmış. Müzisyenlik merakı onlar var olduğundan beri içlerinde yaşadığı için onu bırakmamışlar. Hala doğan çocukların ellerine davul-zurnaya göre daha sofistike enstrümanlar olan kanun, keman gibi aletler veriyorlar, beceremezlerse davula, zurnaya dönüyorlar. O da olmazsa yapacakları işi az önce yazdım zaten.

Benim fotoğrafla bu derece yoğun ilgilenme dönemim başlamadığı zamanlarda aklımda kalan ilk çingene fotoğrafları Ara Güler'in Ankara Kalesi'nde çektiği fotoğraflardı. Fotoğraf dünyasını o işlerden ibaret sandığımız dönemlerdi. Konunun kalbinden çekilen, enfes siyah beyazlar...

Çok klişe olacak belki ama söylemek durumundayım, dijital teknolojinin gelişmesi neticesinde insanların zaten içlerinde olan görüp de çekme güdüsünden en çok etkilenenler çingeneler oldular. Açın deviantartı, flickr'ı ya da herhangi bir belgesel atölyeye katılmak için bir fotoğraf derneğine gidin, karşınızda hep çekilmek için çıkarılan çingeneleri göreceksiniz. AFSAD yıllardır bitmek tükenmeden bir iki atölye ile Ankara Kaleiçi'ni çekiyor. Ellerde 70-200 lenslerle arabalardan inilip makinalar 4-5 sene sonra Bentderesi'nde sermaye olacak kız çocuklarının yüzlerine çevriliyor. Kızlar karşılarına alınıyor, "hadi bir göbek atın" deniyor. Basılıyor deklanşörlere. Sonra akşam oluyor ve herkes cebinde karelerle evine geri dönüyor.

Yavaş yavaş belgesel fotoğrafa olan inançlarımdaki değişimlerin sebebi sanırım yukarıda yazdığım düşünceler. Çekiyoruz da, sonrası ne oluyor? Gerçi son yıllarda bütün dünyanın tartıştığı konu bu. Bizler tarafından çekilen, fotoğraflarımıza o enfes bakışları ile konu olan yüzlerin biz arkamızı dönüp gitmemizden sonra olanlar, beni bu satırları yazmaya itenler.

Doğada görüntü bitmez. Hindistan'dan Balkanlar'a, İspanya'dan Güney Amerika'ya iç içe yaşanılan, dünyanın en kadim halklarından biri olan bu insanların vereceği görüntü de bitmez, bitmeyecek.

Ama herkes bir Koudelka olamayacak, o da ayrı konu...

Erwin Olaf

2009-06-25T09:40:00.004+03:00

Peki ona Erwin "Caravaggio-Velazquez-Ramirez" Olaf desek?
Hayran olmamak, onunla aynı havayı soluyanları kıskanmamak elde değil.

Erwin Olaf

Street Photography Grupları

2009-06-24T14:28:00.002+03:00

Ne zamandır makinayı elime alıp birşeyler çekmediğimden olsa gerek bütün gün zamanımı fotoğraf izleyerek geçirmeye çalışıyorum. Deviantart olsun, Flickr olsun belli başlı paylaşım gruplarını, In-Public gibi komüniteleri, Magnum'un, vii'nin fotoğrafçılarını, bir de benim favorilerim olanları düzensiz de olsa takip etmeye çalışıyorum.

Bir kere açık söyleyeyim acayip popüler bu aralar sokak fotoğrafçılığı. Bir kere kolay! Yani öyle görünüyor. Mekan, malzeme bol. Işık güzel, sokaklardaki gölgeler, arabalar, dumanlar, gelen-gidenler sonsuz. Ama çektiklerinin içini dolduran kim var derseniz işte o konu benim boyumu aşar. İdolü Trent Parke olan biri için cevaplaması zor bir soru.

Aşağıdaki linkler benim gezip gördüğüm, takip etmeye çalıştığım, kimi zaman burada fotoğraflarını paylaştığım street photo grup ve fotoğrafçılara ait linkler. İzlemesi bedava.

Boogie
Across The Street (Flickr)
Vasilikos
In-Public
Matt Stuart
Markus Hartel
Blake Andrews
Jesse Marlow

Tabii ki Vasilikos ve tabii ki İstanbul:

"Tin" Sergisi Münih'te...

2009-06-24T14:14:00.003+03:00

AFSAD'ın şimdiki başkanı olan Gökhan Bulut iyi bir soyut fotoğraf sanatçısı. Bundan bir önceki dönem Soyut Atölye ile oluşturdukları Tin sergisini Viyana'dan sonra Münih'te de açmaya hazırlanıyor. Basında, fotoğraf gündeminde olmasa dahi üzerinde konuşulması gereken bir sergi bu aslında. Konu hakkında AFSAD'ın sayfası dahil olmak üzere sizlere link bile veremememden anlayabilirsiniz aslında durumun vahametini. Ulaşabildiğim adam akıllı tek link Faika Berat Pehlivan'ın deviantart sayfasında.

Şeyler...

2009-06-24T11:51:00.002+03:00

Polonyalı fotoğrafçı Andrzej Kramarz'ın Şeyler (Rzeczy-Things) isimli serisi çok ilginç. Kramarz etraftan topladığı, eski, kullanılmış, birçok yerden, farklı dünyalara ait "şeyler"i bir araya getirmiş ve fotoğraflamış.

Portre #16

2009-06-19T11:30:00.003+03:00

Carl de Keyzer'in erken dönem çalışmalarından.

Anket sonucu...

2009-06-19T11:19:00.002+03:00

Sağ tarafta yaptığım anket sonucu %72 oranında "Fotoğrafı Seviyorum" sonucu çıktı. Kalan %28 ise 10 oyla fotoğrafı sevdiğini söyledi. Her durumda oraya, buraya, o isme, şu isme bağlı kalmadan, kimsenin müridi olmadan, bol bol izleyerek, tartışarak, yeni açılımların önünü kesmeyerek fotoğrafa niteliksel açıdan önem vermemiz gerektiğini düşünüyorum. Arkadaşına mail atıp "Fotokritik'e foto yükledim, birkaç puan ver de anasayfaya çıkayım kanka" insanlarından uzak durmamız öncelikle fotoğrafa yarar sağlar.

Ps. Bu son dönüşümde çok "öğreten adam" kıvamında şeyler yazmaya başladığımı hissediyorum. Umarım öyle değildir.

Markus Hartel

2009-06-19T11:02:00.004+03:00

Çok zamandır yazmayı düşündüğüm, ama nedense yeni aklıma gelen bir fotoğrafçı Markus Hartel. New York'da yaşıyor. Street photography'nin iyi isimlerinden birisi olarak kabul görüyor. Caddelerde, sokak aralarında, metroda, kafelerde elinde küçük makinasıyla, anlık snapshotları büyük bir ustalıkla kaydediyor. İzlemenizi tavsiye ederim.

Markus Hartel

"Önemli Olan Nedir?"

2009-06-19T09:17:00.005+03:00

Fotoğrafevi'nde 5 Haziran'dan bu yana açık olan bir sergiden bahsetmek istiyorum. Aslında bu tip bir serginin orada yapılacağı hiç aklıma gelmezdi. Fotoğrafevi'ni sergi konusunda çok seçici bulmadığımı söylemek istiyorum. İz gibi bir dergiyi ülkeye kazandırmaları takdir konusu bir durum ancak açılan sergiler konusunda yanı şeyi söyleyemeyeceğim.

Sergiye dönelim. İki fotoğrafçı Pepa Hristova ve Andre Lützen Avrupa'da yaşayan farklı kültürlerin önemini, Avrupa'ya neler kattıklarını, yaşayan kültürü nasıl beslediklerini, ondan nasıl beslendiklerini kendilerine sorup bu seriyi oluşturmuşlar. Renkli, izlenmesi gereken ve alışılan belgesel formdan uzak, bana göre iyi bir sergi.

Link

Merdiven

2009-06-18T16:29:00.002+03:00

Sizin de bu fotoğrafa baktıktan sonra merdivenden inmeye çalıştığınız oluyor mu?

HCB'den.

Balkan

2009-06-18T09:34:00.007+03:00

Geçen ayımı Trakya'da geçirdim. Ve iyiden iyiye anladım ki Balkanlar'ı görmek istiyorum.

Fotoğraflar Nikos'tan.

Bu arada aklıma gelmişken söyleyeyim Bregoviç'in Balkanica albümünü alın. Onu dinlerken Nikos Economopoulos'un In The Balkans albümü de elinizde olsun. Sonrasında olacaklara ben karışmıyorum.

Olympus EP-1

2009-06-17T23:28:00.004+03:00

Bu blogda hiç makina, lens, program vs tanıtımı yapmayacağıma söz vermiştim. Tuttum da. Ama bunu söylemem lazım. İlk ve de son olacak. Bu ne güzel bir makinadır. Olympus'a helal olsun. Bir nikonsever olarak kıskandım resmen.

Düşünceler, gel-gitler....

2009-06-17T23:02:00.004+03:00

Hayat ne ilginç. Büyüdükçe yeni şeyler öğreniyor insan. Anne, baba olunca örneğin. Uzaktan görünen bir dağ köyünün kahvesinde oturan, hayatında köyünden başka bir yer görmeyen bir ihtiyarın anlattıklarından mesela. Hayatımı bir ara üniversite hayatımdan önce ve sonra diye ikiye ayırırken zamanla bu ayrılmalar çeşitlenmeye başladı. Sonraları "Ankara'ya yerleşmeden önce ve sonra", "evlenmeden önce ve sonra", "kızımdan önce ve sonra" ve nihayet "fotoğraftan önce ve sonra" diye ayırmaya başladım. Zaman onun da yerine başka birşeyler koyacak, buna eminim. Bekliyorum.

Merih Akoğul ile bir gün konuşurken bana 30 yaşında iken fotoğrafı bıraktığını söyledi. Fotoğrafı bırakıp İngiltere'ye gittiğini, yaklaşık 1 sene orada yaşadığını ve bu süreç içerisinde ingilizcesini de geliştirerek ülkeye döndüğünü anlattı. İnsanın geçimini sağladığı bir mesleği 1 sene nadasa yatırarak ülkeden gitmesi, gittiği yerde tazelenmesi -benim için- oldukça cesurca bir karar. Hayatımda hiç bu tip bir kararım olmadı. Verdiğim en radikal kararların başında sanırım dünyaya bir çocuk getirme kararım olur ki sanırım bu da bazı okurlar için oldukça cesur. Ama ben bundan bahsetmiyorum. Ben zaten insanın kodlarında olan bir dürtünün sonucu olarak böyle bir karar verdim; esas söylemek -hatta yapmak- istediğim "yapmak istediğimiz şeylerin kararını vermemiz gibi durumlarda içimizde olması gereken hür iradenin eksikliği". Çok mu karıştı konu? Burada keseyim.

Fotoğraf paylaşım siteleri pıtrak gibi çoğalıyor. Yeni isim vermeyeceğim. Ama bir fenomen olarak kalan ve yola devam eden Fotokritik ve Fotofanclub ile yeni modamız Fotoiz gazı almış gidiyorlar. Bir ara ne de çok yükleyip eşe dosta haber verirdik. Bize yorum yazsın da puanımız artsın diye. Çıkan kavgalar, küsmeler, gruplaşmalar, kuş fotoğrafçılarının dayanışması!, Erdal Kınacı, Mehmet Turgut fenomenlerinin doğuşu, büyümesi, kök salması... (Erdal Kınacı ayrıca bir yazıyı hakediyor ama hangi sözümüzü yerine getiriyoruz ki?) Deviantart der, geçerim.

Foto8'i bir kaç kez tanıttım oradan haberler verdim. Güzel bir sistemle tüm gelişmeleri haber veriyorlar. Newsletter'a e-mail kaydınızı yaptırın. Son çıkan serilerden, portfolyolardan, festival, kitap, sergilerden haberdar olun.

Yaz geldi, dernekler sezonu kapadı. 3-4 ay birçok kişi Amasra'da, Yedigöller'de, Beypazarı'nda, Mardin'de, göl kenarlarında, parası olanlar Küba'da, orda burda ellerinde makina bakalım neler getirecekler?

Fotoğraf hiç bitmemesi istenen kış'tan. Bruno Barbey'den...

Geldim...

2009-06-03T19:23:00.002+03:00

Boogie'den...

Bloglar, bloglamalar...

2009-05-04T10:26:00.003+03:00

Bir buçuk ay sonra tam 1 sene olacak bloga yazmaya başlayalı. Kısa-uzun aralarla, soluklanmalarla, bazen heyecanla, bazen görev addederek yazmaya çalıştım. Sevdiğim fotoğrafçıları, fotoğrafları başka mecralarda gördüğüm oldu. Elliott Erwitt'in "Dijital Manipülasyon Öldürür" aforizmasının Fotografista'nın sloganı olmasına sevindim (bkz. bu ayki fotoritim). Yeni dostluklar, paylaşımlar edindim. Murat Eren beni fotoğraf günlükleri'nin ilk onbirine aldı. Orta alanın rakip yarı alana bakan dilimindeki futbolcu gibi hissettim kendimi o sahada. Elimden geldiğince yazmaya, üretmeye, duyurmaya çalıştım.

Çok fazla konuşamam aslında. Yazmayı en az fotoğraf çekmek kadar seviyorum. Hoş, bu aralar ne çekiyorsun desen, o da koca bir hiç ama olsun, yağmasak da gürlüyoruz. Zaten bu kadar çok imajın havada uçuştuğu bir mecrada yazacak şeyleri rafine edip kelimelere dökmek de mesele. İşin kimyasına, derinine inmeyi, salt çekilenlerle değil, çekilmeyenlerle de ilgilenmeyi seviyorum. Blogun anketine verilen oylara bakınca herkesin "fotoğrafı seviyorum" seçeneğini işaretlediğini görünce daha da seviniyor insan.

Şimdi yine bir ara zamanı. Ay sonuna kadar bir iş gezisi var. Gelince haber vereceğimi bildiğinizi biliyorum.

Ara fotoğrafı Marc Riboud'dan.